Ode aan november

– 
In huize Huisken was het een goede gewoonte om Kerstdecoraties pas na Sinterklaas van zolder te halen (en zeker niet voor St. Maarten! Ben je mal!) Nee, bij ons thuis werd gewacht tot de week die begon met 21 december. Vroeg zat, ja!

Maar dan…! Dan begon het huis te transformeren. Was de grote kerstboom eenmaal binnen (die geur!) dan vielen er altijd minder bevallige takken af, en vaak ook de top, omdat de boom anders toch niet door de tuindeuren paste. Top en takken werden kunstig verwerkt in ‘stukjes’ en een deurkrans, verluchtigd met wat er nog in de tuin te vinden was aan late bloemen, hulst en kleurige bessen, en natuurlijk vervolmaakt met een rode strik of zilveren bel.

Bietenoogst

Hier in Noord-Groningen merk ik elk jaar weer hoe het binnenhalen van de bieten – de suikerbieten wel te verstaan, de laatste oogst van het land – voor menigeen een teken is om onmiddellijk de winterse verlichting in de tuin te ontsteken en de kerststal of -ster in de vensterbank te plaatsen. En dat gebeurt vaak al begin november… Mijn kinderhart denkt dan: ja, hallootjes! Zo mis je twee geweldige feesten – Sint Maarten en Sinterklaas – en is de lol van bellen en lichtjes er rond de 25^e december wel een beetje van af.

Je begrijpt, ik houd de aloude familiegewoonte aan. Immers, eerst komen er nog herfstweken met hun eigen bekoring: schuin novemberlicht, de laatste felgekleurde bladeren aan struik en boom, spettergroen gras dat tevoorschijn piept als ik wat boomblad weg hark…           

Ik zie ook schoonheid in de bonkige bieten, bijeen gegooid in bulten, wachtend op stortplekken aan akkerranden, tot ze worden opgehaald voor verwerking in de fabriek… En dan die enorme troepen ganzen, gakkend neerdalend op de velden,waar ze gesneuvelde suikerbietbrokjes gulzig op knagen.
November is ook een maand, toch? Die ga ik mooi niet overslaan!